jul 30

Vissen en ramadan – dag 174

door in Indonesië

Nadat de zon zich dinsdag weer van zijn warme kant had laten zien, kreeg ook hij zijn verdiende rust en was het voor ons tijd om te eten. En wat eet je in Indonesië? Inderdaad, pizza van een echte Italiaanse chef. Luigi had alleen geen mozzarella meer en aangezien er precies nul pizza’s op de kaart stonden zonder mozzarella, betekende dat: wachten. Wachten op de mozzarellaboot, die onderweg was vanaf Lombok. Weer een typisch voorbeeldje van: only in Asia. Gelukkig vaarde de boot en reden de paarden op schema, waardoor we anderhalf uur later onze pizza’s konden aansnijden. De beste restaurantpizza van de afgelopen maanden!

Niet geheel verassend hebben we de woensdag voornamelijk doorgebracht op onze strandhanddoek, gepositioneerd op het witte oosterstrand van Gili Trawangan. Toen ik rond een uur of 4 besloot om me heen te kijken, zag ik onze Franse matties, met wie wij de Whitsundays zijn over gecruised, pal naast ons liggen. Zij gingen het woeste uitgaansleven van dit eiland verkennen, wij besloten deel te nemen aan de Italian Night. Onbeperkt soep, stokbrood, salade, watermeloen en, om het toch een Italiaans tintje te geven, een pizza of wat pasta voor €2,50! Volgebunkerd en wel schoven we twee tentjes op, om onder het genot van een Bintang te luisteren naar een bandje en de enige snelle wifi op het eiland te gebruiken. Morgen snorkelen: poepoe.

Zoals elke ochtend, liepen we donderdag naar het restaurant aan de overkant, voor een gratis ontbijtje. “Two onion-garlic omelettes, a coffee and a cappucino please”. Ben, een chille Balinees en tevens restaurantbaas, had het eerste gedeelte blijkbaar niet helemaal goed doorgegeven, want vijf minuutjes later werden er twee sandwiches voor onze neuzen gezet. Heel vervelend, maar niet onze fout. Toen Ben het slechte nieuws richting de keuken schreeuwde, kwam de inmiddels niet meer zo goed gehumeurde keukenprins naar onze tafel toe stampen: “if you don’t want this, no breakfast for you!”. Gelukkig wist Ben de receptuur van de omelet ook en kregen we alsnog wat we besteld hadden. Een tumultueus begin van de dag!

Om even bij te komen van alle ochtendtaferelen, besloten we ‘s ochtends van de zon te genieten en het snorkelen tot na de lunch uit te stellen. Helaas werd de planning verstoord door twee Nederlandse meisjes, met wie het oppervlakkige praatje opeens anderhalf uur duurde. Ach, snorkelen kan morgen ook nog wel. Op de terugweg van het strand kwamen we de Franse gasten weer tegen. Zij vertelden ons over de ‘leukste’ tent van dit eiland: een ‘silent Irish Pub’. Dit is een Ierse pub, waar de muziek niet over de boxen wordt gedraait, maar iedereen bij binnenkomst een headset met verschillende muziekkanalen krijgt. Met iedereen ging het om de eerste twintig gasten, want toen waren de headsets op. De Fransen hadden dan ook van 11 tot 4, zonder muziek, met mensen zitten praten; je moet er maar net zin in hebben.

Dinsdag gezeur met het avondeten, donderdag problemen met het ontbijt; het was wachten op het gezeik met de lunch. En ja hoor, vrijdag was het zover. Ik was zo brutaal om te vragen of het eventueel mogelijk was wat meer patat te krijgen en wat dit zou kosten. “Yes, cheap cheap, do you understand?”. Blijkbaar had de ober alles behalve een vertwijfelende “no?” verwacht, want na dit antwoord liep meneer boos weg. “If you don’t like it here, please go somewhere else!”. Aangezien de bar dichterbij was dan een ander restaurant, besloten we daarheen te lopen en de bestelling alsnog te doen. Net zoals de rest van de week een burger met patat; fijn om zo cultureel bezig te zijn.

“Ohjaa, we moeten eigenlijk nog even snorkelen hè?”. Met lichte tegenzin liepen we naar de snorkelverhuurkraam en even later hadden we een topdeal gescoord: twee gloednieuwe snorkels, waar het zoute water wel vanaf droop, voor nog geen 5 euro. Het werd een half uurtje zeebodem koekeloeren, want het aantal aan het koraal knauwende vissen was op één hand te tellen. “Yeah, the fish also have ramadan”, was de logische verklaring van de verhuurder. Dom dat we daar niet aan gedacht hadden!

Een paar goede dagen zonnen, Belgen belachelijk maken en een avondje niet geheel nuchter zijn, brengen ons bij de dag van vandaag. Over een paar uurtjes maar eens een taxi pakken richting het vliegveld. Zoals de Aziaten zouden zeggen: “yes, finieeeshh”. Bij dezen willen we onze hondstrouwe volgers dan ook bedanken voor het bestuderen van onze blogberichten; bedankt, thank you, khawp khun khrap, terima kasih!

2 reacties op “Vissen en ramadan – dag 174”

  1. Van mathijs:

    Leuk laatste verslag! En helemaal leuk dat jullie er weer zijn!

    Blijft de blog in de lucht voor een volgende trip of slechts als fotoboek?

    Geplaatst op 31. jul, 2012 om 16:49 #
    • Van Rob:

      Dank u zwager! :) Het blog blijft zeker in de lucht, maar voorlopig gewoon als fotoboek. Eerst maar eens een paar jaar studeren! ;)

      Geplaatst op 11. aug, 2012 om 12:35 #