apr 11

Vaarwel kiwi’s – dag 64

door in Nieuw-Zeeland

‘Auw, kak!’ riep Arjan uit, toen hij zijn voeten verbrandde op het strand. Niet aan warm zand maar het kokende water van Hot Water Beach. Dit strand staat bomvol met ijverige toeristen met schepjes, op zoek naar warmwaterbronnen. Drie kwartier later werden alle bunkers met warm water weggevaagd door de opkomende vloed. Tijd om op te staan uit ons warmwaterbadje, genoeg geprofiteerd van onze snelscheppende medemens. Aan het einde van de middag, rond 5 uur, kwamen we aan in Owera. Aangezien we normaal gesproken ‘s avonds arriveren, stonden we opeens voor het dilemma: wat gaan we nu doen? Twee minuten later liepen we de Foursquare, een grote supermarktketen in Nieuw-Zeeland, uit als trotse bezitters van een wit-met-oranje frisbee. Het was liefde op het eerste gezicht; met deze Hollandse rakker gaan we absoluut goede vriendjes worden!

De volgende dag begon goed. Na ons standaard ontbijt van zes bammetjes met jam, chocholadepasta en, als echte Barnevelders, een zachtgebakken ei met kapotte dooier verorberd te hebben, kwamen er twee omaatjes bij ons aan tafel zitten. Eén kiwi, die als oppasser werkte, en één Duitse, die ‘as a backpacker’ nog een hele hoop meemaakte op haar oude dag. Na een maf gesprek met deze backpackoma zijn we de auto ingestapt voor een intensieve dag: het bezoeken van willekeurige stranden van Bay of Islands om daar vervolgens de ogen te sluiten en slechts te genieten. Om onze dag nóg nuttiger te besteden, hebben we de English-car-talk geïntroduceerd, een bezigheid waarbij twee Nederlandse jongeren in het Engels tegen elkaar gaan praten; zittende in een auto. In het begin een vreemd gevoel, maar ook zo leer je weer een hoop extra zinloze woorden!

De volgende ochtend werden we vroeg wakker in ons hostel in Paihia. Toen we de gordijnen opengooiden en we een strakblauwe lucht zagen, stond Arjan’s besluit vast: vandaag Skydiven! Een ervaring die Arjan jullie beter kan toelichten dan ik.

“Daar loop je dan, onder de ‘no refund behind this point’ poort door. Weinig zenuwen, maar die komen nog wel, dacht ik. Mijn naam op het bord: om 11.05 stijgt mijn vliegtuig op. Vlak voor vertrek word ik door een instructeur in een zwart-paars pakkie gehezen. Mijn persoonlijke instructeur, die net de vorige skydiver veilig terug op aarde heeft gezet, komt aanrennen, pakt een parachute en stapt vervolgens met mij het vliegtuig in. Ongeveer halverwege haalt één van de instructeurs nog een leuk grapje uit met één van de twee Zweedse meisjes, die ook in het vliegtuig zitten: ‘press the power button, it will turn off power’. Het meisje drukt op de sticker in het vliegtuig en precies op dat moment laat de piloot even het gas los. Zo valt het vliegtuig binnen een seconde meters naar beneden, best vet. Op 16500 feet, ruim 5 kilometer, hoogte, gaat het raampje open. Ik word vriendelijk doch dringend verzocht op de rand te gaan zitten, mijn voeten onder het vliegtuig te plaatsen en mijn armen te kruisen. Even later schiet het vliegtuig onder mij weg en begint de freefall, 70 seconden lang met ruim 200 km/u richting aardbodem: gruwelijk. Nadat we door één van de weinige wolken waren gevallen, hoorde ik een klap en ging de parachute open. Vijf minuten zweven bracht me weer op de skydivebasis. Ondanks dat ik het minder spannend vond dan verwacht, was het toch een onvergetelijke ervaring!”

Na Arjan’s avontuur, een half uurtje frisbeeën en met de lunch in onze magen gingen we op weg naar het noordelijkste puntje van Nieuw-Zeeland: Cape Reinga. Op dit punt komen twee zeeën bijeen die, door hun tegengestelde stromingen, tegen elkaar opklappen. Net op tijd kwamen we, met zonsondergang, aanrennen. Opnieuw een prachtig uitzicht, maar aangezien de zeeën erg rustig waren, besloten we ook de zonsopgang te bekijken. Op een camping, twintig kilometer verderop, hebben we geprobeerd in onze auto te slapen (geen aanrader!). Gelukkig stond de wekker om 5 uur en een uurtje later stonden we, enkele meters vanaf een romantisch stelletje de zonsopgang te bewonderen! Die dag zijn we weer helemaal naar beneden gereisd tot Auckland, een stad met 1 miljoen mensen (één vierde van heel Nieuw-Zeeland). Onderweg hebben we nog een immens grote boom (Tane Mahuta) bekeken in Waipoua Forest en de vier gezusters (Four Sisters) hebben we ook nog een bezoekje gebracht.

Gisteren konden we eindelijk weer eens uitslapen. Rond een uurtje of elf stonden we in de dierentuin: Auckland Zoo. Als vanouds een leuk dagje leeuwen, apen, zebra’s en vissen! Zelfs ons grote doel om nu toch eindelijk eens een kiwi te zien was behaald! Voor degene die het nog niet wisten, de Engelse Nieuw-Zeelanders zijn niet vernoemd naar de kiwi-vrucht, maar naar de zeer mensschuwe kiwi-vogel. ‘s Avonds hebben we een fikse stapel zelfgebakken pannenkoeken naar binnen gewerkt om vervolgens ons trouwe scheurmonster uit te mesten.

Na een dikke twee maanden reizen zijn we slechts twee paar oortjes, één paar slippers, één witte sok, één sneldrogende handdoek, een paar hangsloten, onze net gekochte frisbee, een half pak ham, één potje zout, twee snijplanken paprika en ui, ik mijn schroom en beiden ons fatsoen kwijtgeraakt. Vandaag vliegen we alweer naar Australië, wat gaat de tijd toch snel!

PS. Internet is wederom schaars, dus het online plaatsen van dit bericht heeft wat vetraging opgelopen. Excuses!

8 reacties op “Vaarwel kiwi’s – dag 64”

  1. Van Wout-Jan:

    Zie, dankzij mij heb je nu ook (heerlijke) pannenkoeken in Nieuw-Zeeland kunnen maken.

    Geniet van Australië!

    Geplaatst op 12. apr, 2012 om 11:07 #
    • Van Rob:

      Ja, bedankt man. De ‘what wouldn’t Wout-Jan do?’ hielp me weer helemaal uit de branding! ;)

      Geplaatst op 14. apr, 2012 om 03:37 #
  2. Van Marcel:

    Goed verhaal weer mannen! Jouw neus wordt er tijdens zo’n sprong alleen niet mooier op Arjan:)

    Zonde van die frisbee, maar in Australië kan je al je energie kwijt in het onder de knie krijgen van de boomerang!

    Twee maanden zijn echt hard gegaan zeg… nog vier te gaan!:)

    Enjoy!

    Geplaatst op 12. apr, 2012 om 11:51 #
    • Van Arjan:

      Haha nee klopt, gelukkig zijn er niet zoveel mensen daar boven. Misschien wel een goede optie voor mensen die twijfelen over een neusvergroting: krijgen ze vast een beeld van de uitkomst :)

      We hebben nog geen boomerang gezien en dat is ook niet zo sociaal.. Sta je de hele tijd naar jezelf te gooien haha.

      Geplaatst op 14. apr, 2012 om 04:05 #
  3. Van Remco:

    Vette shit Arjan, die skydive! En nu in Australië? Gaan jullie weer een autootje huren of een campervan kopen?

    Dan wordt de nieuwe bezigheid English Van Talk, super hip.
    Succes in Australië mannen!

    Geplaatst op 12. apr, 2012 om 22:43 #
    • Van Arjan:

      We zitten nog te twijfelen.. Eerst maar eens een beetje werken en de mogelijkheden checken. Een auto huren wordt het in ieder geval niet, want dat is echt onbetaalbaar. Misschien een auto kopen of anders Greyhound bussen.

      Geplaatst op 14. apr, 2012 om 04:08 #
  4. Van Jan Ruiter:

    Hallo Rob en Arjan,

    Het is alweer een tijdje geleden dat ik jullie een berichtje heb gestuurd.
    Ik heb jullie reisverhalen met plezier gelezen. En ben benieuwd hoe het jullie in Australie bevalt. Begrijp ik het goed willen jullie gaan werken !!!
    Misschien wel nodig als het geld je portemonnee uitvliegt na die boetes.

    Geplaatst op 15. apr, 2012 om 21:14 #
    • Van Rob:

      Dat is inderdaad het plan. Proberen het dure maandje Nieuw-Zeeland terug te verdienen! ;) We zijn druk op zoek, dus ik heb wel vertrouwen dat het gaat lukken!

      Leuk om te horen dat de verhalen bevallen! :)

      Geplaatst op 16. apr, 2012 om 12:31 #