jul 03

Rust zacht, Ingrid – dag 147

door in Australië

Na drie kwartier ploeteren met naald en draad zag het resultaat er boven verwachting waardeloos uit. Mijn spijkerbroek, welke inmiddels van vijf ongewenste gaten is voorzien, kan er, net als wel meer kleding, eigenlijk niet meer mee door. Onder het motto ‘alles gaat in de kliko zodra we thuiskomen’, blijven we het lekker aantrekken. Naast het behandelen van mijn broek hebben we donderdag ook afscheid genomen van Ingrid, de grote liefde van Henk en tevens onze koeltas. Henk en Ingrid hebben elkaar in Melbourne ontmoet en kregen al snel een dochtertje, wiens naam niet geschikt is voor dit blog. Ingrid is op 2-maandelijkse leeftijd overleden aan verotte eieren. Wij wensen man en dochter sterkte in deze moeilijke tijd.

Toen we, na een busreisje van vier uur, in Townsville aankwamen, werden we door de hosteleigenares aangeraden de Castle Hill Walk te bewandelen. Hoewel we, als luie draken, sinds ons vertrek uit Nederland al niet meer gesport hebben, blijken onze beestachtige kuiten hardlopend Australië nog goed partij te bieden. Naast de sportief geklede, zwetende Aussies liepen we in spijkerbroek en t-shirt naar boven. In alle eerlijkheid moet ik toegeven dat, eenmaal boven aangekomen, ook wij niet meer fris roken, maar dat zijn we inmiddels wel gewend.

De volgende ochtend waren we semi-vroeg uit de veren voor een dagje op Magnetic Island. Twintig minuten op de ferry bracht ons op dit eiland, wat voor ons vooral bekend stond om haar overvloed aan koala’s. Tijdens de dagwandeling zagen we prachtige baaien en kwamen we pardoes twee wilde koala’s tegen, die bovenin een boom de kleermakerszit uitprobeerden. Hoewel de verschillen tussen backpackbaas en koala enorm zijn, viel het mij op dat we één ding in gemeen hebben: ook zij voeren de hele dag niets nuttigs uit. Maar zo lui als koala’s zijn, zo actief zijn wallabies. Deze buidelloze miniatuurkangaroes konden we rond half vijf een fijn worteltje voeren, die ze maar al te graag van onze handen afknabbelden. Op Magnetic Island zijn we voor onszelf ook alle nationaliteiten nog eens langs gegaan, wat soms verontrustende conclusies opleverde. Zo blijkt dat niet alle Italianen pizza kunnen bakken en niet alle Mexicanen tortilla’s kunnen bereiden. Verder kunnen zowel de Aziaten als de Fransen geen fatsoenlijk Engels. Opmerkelijk is ook dat elke Nederlander een hekel heeft aan Chinezen, niet alleen omdat ze asociaal zijn tijdens het maken van foto’s, maar vooral om het feit dat ze geen bami voor ons bakken. Het meest verontrustende is misschien nog wel dat elke Duitser die we zijn tegengekomen aardig blijkt te zijn. Een wereld op zijn kop.

Zaterdag was het weer tijd voor de Greyhoundbus richting Cairns. Hoewel de afstanden en reistijden in Australië erg groot zijn, merken we hier echter weinig van. Zes uur in de bus word opgevuld met een paar bammetjes eten, een filmpje kijken, een beetje ouwehoeren en… We zijn er al! Een treinritje van Barneveld naar Utrecht lijkt langer te duren. ‘s Avonds was het weer tijd om onze dansmoves te tonen in hostel en tevens discotheek Gilligans. Nadat we tientallen kiekjes met een stel Aziaten hadden gemaakt, liet ik de uitsmijter, welke onder de indruk was van mijn biceps, ook toe om met mij op de foto te gaan. De McDonalds konden we op de terugweg niet vinden, dus hebben we de avond afgesloten met een vriendelijke zak Lay’s chips (uiteraard een aanbieding).

Tijdens zondag-uitbrakdag kregen we een telefoontje van Jasper, onze reisbuddy die we in Airlie Beach hebben achtergelaten. Stephanie en Jasper zijn daar nu aan het werken voor accomodatie. Steffi moet tussen 13:00 en 15:00 vijf keer de deur van de bagageopslag openen en sluiten. Jasper moet twee keer op een dag mensen ophalen bij de Greyhoundbus: hard werken dus! Om kwart voor vijf in de nacht van zondag op maandag vond de EK-finale plaats. Aangezien we om twee uur nog niet op bed lagen, besloten we de hele nacht op te blijven, wat ervoor zorgde dat ook maandag bestempeld werd tot uitbrakdag. Gelukkig is het hier goed vertoeven: 25 graden met zon, zwembadje met muziek op de achtergrond, gratis wifi, gratis avondeten en gratis ontbijt; al missen we het vroege voedsel steeds, aangezien ontbijten en uitslapen elkaar uitsluiten.

Vandaag staat een dagje lagoon en de nightmarket op de planning. Morgen vliegen we alweer richting Darwin!

5 reacties op “Rust zacht, Ingrid – dag 147”

  1. Van Danny:

    Ik zie veel toffe foto’s langskomen dus het lijkt erop dat jullie je prima vermaken daar! Ik ben nog steeds even jaloers dus blijf er vooral lekker van genieten..

    PS. Arjan is wel veranderd zeg (foto 8). Ik bedoel het was altijd wel een beest maar je kunt ook overdrijven..

    Geplaatst op 03. jul, 2012 om 12:23 #
    • Van Rob:

      Thanks, Danny! Die jongen is gewoon helemaal verzot op anabolen, hij kan er gewoon niet vanaf blijven! :/

      Geplaatst op 04. jul, 2012 om 09:11 #
    • Van Arjan:

      Je kunt natuurlijk altijd even langshoppen in Bali! Vliegtuigje is zo geboekt hoor ;) Ik beloof je dat je dan ook even met dit beest op de foto mag haha!

      Geplaatst op 06. jul, 2012 om 02:16 #
  2. Van Remco:

    Mannen!

    Jullie moeten niet zo kritisch op Ingrid zijn hoor. Ik weet zeker dat het dochtertje ook niet altijd fris ruikt…

    Nog een paar daagjes Australie en dan weer 3 weken bami toch? Niet verkeerd.

    En Rob, je had die kerel moeten uitdagen voor een potje armpje drukken. Ik kan me herinneren dat ik vorige keer ook aardig moeite met je had en mijn armen zijn zeker zo breed als die meneer :p

    Adios Amigos!

    Geplaatst op 03. jul, 2012 om 22:30 #
    • Van Arjan:

      Hahaha nee klopt, gelukkig staat de dochter vaak in de koelkast; scheelt een hoop kan ik je vertellen!

      Nog vier dagen zelf koken, wassen en rondlopen; daarna begint het luie leven weer :) Hebben we ook wel verdiend na al dat zwoegen, dacht ik zo!

      Geplaatst op 06. jul, 2012 om 02:18 #