apr 27

Roze handboeien – dag 80

door in Australië

Na een, wat betreft het uitdelen van CV’s, succesvolle vrijdag, was het tijd voor ons wekelijkse broodje worst met ui en curry, die het hostel weggeeft. In tegenstelling tot de meesten in het hostel, vonden wij een paar stukjes ui als groente onvoldoende. Een bord sla met komkommer, tomaat en de inmiddels bekende honing-mosterdsaus bleek een goede aanvulling. De avond werd gevuld met een paar drankspelletjes met goon, onder het motto: vieze drank kun je maar beter snel drinken, dan merk je er minder van. Vervolgens hebben wij onze lichamen naar dé uitgaansplek van de vrijdag verplaatst, maar alle zieke dancemoves kwamen op de vloerbedekking niet echt tot zijn recht.

Het weekend is altijd een goed moment om tot rust te komen. Zo ook voor ons, dus op zaterdag hebben wij voornamelijk geëpibreerd. Het weekend kwam zondag helaas vervroegd ten einde, want onze sollicitatie als Movie/TV Extra stond op het programma. Tussen de 20 en 30 dollar per uur verdienen met op de achtergrond op een terrasje zitten, terwijl op de voorgrond acteurs hun best doen om een goede scène neer te zetten; ik zeg: best man! Helaas leek het allemaal weer wat mooier dan verwacht en verlieten wij als twee werklozen het pand. De goede moed was inmiddels behoorlijk in de schoenen gezakt, dus vonden wij het tijd voor wat ontspanning. Wat begon als een potje voetbal met twee Duitsers uit hetzelfde hostel, eindigde als een voetbalmatch met minstens 25 backpackers uit verschillende hostels in Melbourne. De 90 minuten werden niet volgemaakt, want de wedstrijd werd noodgedwongen gestaakt als gevolg van een wolkbreuk. Drijfnat stapten we met onze kleren onder de douche; ideaal, douchen en kleren wassen in één klap.

Melbourne is een mooie stad, maar alles wat we meemaken in het hostel is minstens zo mooi. Zo stinkt het hele hostel in de weekenden naar wiet en omdat drank in het hostel verboden is, zit iedereen in verschillende dorms drankspelletjes te doen. Verschillende gasten werken voor gratis accomodatie, waaronder een onderdanig en hardwerkend Chinees mannetje, die de rol als ‘slaaf van de baas’ goed invult. Dezelfde Chinees wordt elke nacht wakker gehouden door zijn onderbuurman, die weinig waarde hecht aan privacy tijdens zijn nachtelijke activiteiten. Dan hebben we nog Lucas, een Engelse gast, die zich de volgende ochtend nooit meer iets van de nacht kan herinneren. Zo werd hij pas in zijn eigen bed naakt wakker, met roze handboeien om. Gelukkig kunnen zijn dormgenoten de nacht wél herinneren en praten hem hierover graag even bij. Qua faciliteiten is het hostel overigens ronduit ruk: koude douches, smerige toiletten, pannen zonder stelen en bedden met bedbugs behoren tot de normaalste zaak van de wereld.

Maandagochtend was het zover: het eerste individuele interview. Rob mocht op gesprek komen bij een callcenter en ik bij een marketingbureau. Sollicitaties blijken hier wat korter te duren, want we stonden allebei, ondanks ons goede gedrag, binnen tien minuten weer buiten. “We will call you this week!”; dat moet ik nog zien. Aangezien speltip 9 (Spreid je kansen) absoluut van toepassing is als werkzoekende backpacker in Australië, zijn we ‘s middags de stad ingedoken om nog maar eens wat CV’s uit te delen. Helaas werkt “No sorry, we are full” niet echt motiverend en na tien keer dit antwoord te hebben gehoord, hebben we de hoop opgegeven. Gelukkig maakten de gezelligheid in het hostel en de stapavond een hoop goed.

Aangezien we niet in Australië zijn om werk te zoeken, hebben we dinsdag een belangrijk besluit genomen: wanneer we voor het weekend geen uitzicht hebben op een vette job, starten we met onze rondreis. Na de Australische versie van de dodenherdenkingsdag, dachten we gisteren de bevrijding te vieren. Helaas vieren ze hier geen ’5 mei’, dus hebben we de dag besteed aan het plannen van de reis. Nu is het vrijdagochtend en inmiddels hebben we alle hoop op een droombaan opgegeven. Vanmiddag gaan we een huurauto boeken, waarmee we de Great Ocean Road afgaan. Vervolgens zetten we onze reis, per Greyhoundbus, voort via Canberra, de hoofdstad, richting Sydney.

7 reacties op “Roze handboeien – dag 80”

  1. Van Marcel:

    Een wijs besluit mannen! Weet je ook weer dat het in Australië niet veel makkelijker is om werk te vinden dan in NL… En al die mooie verhalen van dat hostel is toch ook top! Had je ook gemist als je op doorreis zou zijn hoor.

    Ben benieuwd hoe jullie Sydney vinden in vergelijking met Melbourne. Canberra stelde weinig voor vonden wij. Wel een mooi oorlogsmuseum!

    Enjoy!

    Geplaatst op 27. apr, 2012 om 07:15 #
    • Van Arjan:

      Dat denk ik ook! Nou dat is inderdaad de grootste les tot nu toe: werk ligt niet altijd voor het oprapen. Zelfs niet als vaatwasser haha!

      Wij moeten ons nog eens even gaan inlezen, want ik zou eerlijk gezegd geen idee hebben wat er leuk is in die steden. Canberra zit het parlement en dat was het hoogtepunt begrepen wij, dus dat wordt een kort tripje haha!

      Geplaatst op 28. apr, 2012 om 08:40 #
  2. Van Wout:

    Jullie hebben, zo te lezen, echt je best gedaan om werk te krijgen.

    Veel plezier op jullie reis richting Sydney.

    Die droom baan komt vast nog wel!!!!

    Groetjes van Joke

    Geplaatst op 27. apr, 2012 om 14:57 #
    • Van Arjan:

      Dat kun je wel zeggen moeders! Het was toch niet de ambitie om hier carriëre te maken, dus wat dat betreft weinig verrassends ;)

      Geplaatst op 28. apr, 2012 om 08:42 #
  3. Van Remco:

    Hey mannen,

    Groot gelijk, lekker verderop kijken! Wie weet ligt de arbeidsmarkt van Sydney wel aan jullie voeten en is daar een carriere als papierstapelaar of vloertegellegger voor jullie weggelegd.

    En zo niet, dan zou ik alvast een paar investeerders zoeken, zodat jullie deze levensstijl vol kunnen houden :)

    Mooie verhalen. Iedere keer dat ik het lees, geniet ik een beetje mee!

    Geplaatst op 27. apr, 2012 om 18:17 #
    • Van Arjan:

      Haha nou vooral een job als papierstapelaar klinks erg interessant! Flinke uitdaging om de stukken papier telkens net wat sneller op mekaar te gooien. We horen hier veel dat backpackers juist ook omhoog reizen, omdat het daar warmer is. Hier wordt het met 15-20 graden voor de meesten toch wat te koud! Dat zou de kans op werk niet echt vergroten.

      Haha, volgens mij heb ik wel een broer met een eigen bedrijf, die wel in is voor wat sponsoring? We kunnen je hier wel een beetje promoten!

      Geplaatst op 28. apr, 2012 om 08:46 #
  4. Van Pappa:

    Moest het even opzoeken maar wat een geniaal woord epibreren. Werken kan nog genoeg!

    Geplaatst op 01. mei, 2012 om 13:40 #