Archief | Thailand RSS feed van deze category
23. feb, 2012

Verslaving – dag 16

Verslaving – dag 16

Twee avonden geleden kwamen Arjan en ik tot een afschuwelijke ontdekking: we blijken een verslaving te hebben. Aangezien we al anderhalve dag niet op internet waren geweest, gingen we op zoek naar een pizza-tent met wifi. Nog voordat we de menukaarten kregen, zaten we met onze mobieltjes in de handen, klaar om het wifi-wachtwoord in te vullen. Een kwartier later, toen onze pizza’s werden gebracht, wensten we elkaar smakelijk eten en ‘tot over een half uurtje’. Uit respect voor pizza’s legde Arjan zijn mobiel neer. Toch zeker twee punten later verviel het respect en kwam ook Arjan online op Facebook, Twitter en WhatsApp.

Rond een uurtje of 11 ‘s avonds was de tijd aangebroken om ons naar het strand te begeven, waar ik een kampvuur met backpackers eromheen verwachtte aan te treffen. Het strand waar overdag gezellige hutjes staan, was echter omgetoverd tot één grote partybeach. Voor elk strandhutje waren podiums opgezet verlicht door grote kandelaren, die in Nederland nooit door de arbo-keuring heen zouden komen. Toen we bij het drukbezochte Slinky aan kwamen shufflen, vonden we onze Canadezen vrienden terug. Toen bleek dat ook onze vier Duitse vrienden van Koh Phanghan naar Koh Phi Phi waren geïmmigreerd. De drie meter hoge houten paal met bovenop een plateau (30x30cm), in het midden van de dansende menigte, besloten we toch maar niet op te klimmen. Dit in tegenstelling tot een aantal moedige, maar ook wankelende alcoholisten. Nadat we verschillende mensen het water in zagen rennen, dat ook als toilet gebruikt werd, gingen we met een tevreden glimlach richting ons hostel.

Vanochtend, om half 10, werden we gewekt door het muzikale meesterwerk van mijn wekker. Weg uit Koh Phi Phi en richting Krabi. Nog steeds kan ik het niet geloven, maar dit keer was het Arjan die op míj bij de deur stond te wachten. Na een kwartier door de kleine straatjes van Koh Phi Phi heengesneld te zijn en op elke hoek ‘pier?’ te hebben geroepen, huppelden we bezweet onze boot op.

Drie uur later kwamen we aan in Krabi. Vier nachten hadden we hier geboekt, waarvan we de eerste twee op ons bed hebben gelegen, in verband met een onbeschrijflijke pijn van de verbranding. Gezien de geniale uitvinding van draadloos internet, hebben we er twee regeldagen van gemaakt. Busreis geregeld om de grens van Maleisië over te gaan, onze eerste dormroom (12 personen op één kamer) geboekt, een hagedis in onze kamer proberen (maar falen) te vangen en wat onderzoek gedaan naar het huren van een auto of camper in Nieuw-Zeeland. Al met al twee dagen nuttig besteed.

Morgen staat Railey Beach op de planning; weer lekker wat gaan doen!

PS. Gezien de plotselinge verplaatsing van de receptie, evenals de wifi-hotspot, is dit bericht wat verlaat online gekomen. Namens de directie van backpackbazen.nl, onze nederige excuses.

21. feb, 2012

Blijven leren – dag 14

Blijven leren – dag 14

Na een wandeling van een kwartier kwamen we zondagavond aan bij de barstreet van Phuket. Een straat vol met enorme clubs, rock pubs en vooral veel irritante proppers. We kregen verschillende aanbiedingen voor free shots, ping pong shows (nee, dat zijn geen tafeltenniswedstrijden) en Thaise massages, maar we besloten Club Tiger in te gaan. Een verkeerde keuze, want wat hier gebeurde, hadden we nog nooit meegemaakt. De club stond vol met Thaise hoertjes, met of zonder mannelijk geslachtsdeel. Ze probeerden ons aan de bar te krijgen, waar we plaats konden nemen naast allerlei oude vieze snoeperts. Twee minuten en tien pogingen van Thaise gewillige vrouwtjes verder, zijn we de club uitgevlucht, op de hoop iets beters te vinden. Helaas bleek het er in de andere clubs net zo aan toe te gaan, dus hadden we nog maar één keuze: een pub met live rockmuziek bezoeken. Normaliter zou ik daar nooit naar binnen gaan, al kreeg ik geld toe, maar tijdens een reis als deze moet je toch ergens voor open staan. Geen Thaise hoertjes, wel een Thais bandje, dat niet onverdienstelijk stond te spelen. Maar goed, na een polonaise op een nummer van Shakira en een paar ronduit hilarische dancemoves van een langharige Ier, was de grootste lol er ook wel weer van af. Op de terugweg kwamen we langs een taxistandplaats, waar een aantal chauffeurs, onder het genot van een potje pils, zaten te wachten op een rit. Het aantal lege flesjes op de tafel deed vermoeden dat ze de rest van de avond ook geen Fristi hadden gedronken. Hiermee is het roekeloze rijgedrag van deze lui ook direct verklaard. Iets voor tweeën thuis, de wekker op 6 uur, goedenacht.

De maandagochtend voelde net als in Nederland: er zijn momenten in de week, waarop ik meer zin heb om op te staan. Toch hebben we snel onze tassen gepakt en zijn we begonnen aan onze volgende reis, deze keer van Phuket naar Koh Phi Phi. Rond 11 uur kwamen we aan op dit kleine eiland met veel kleine straatjes en leuke beachbars. Ondanks dat we geen idee hadden waar ons hostel was gevestigd, liepen we er, tijdens onze vlucht voor een denkbeeldige tsunami (zie foto), zo tegenaan. We besloten er een rustig dagje strand van te maken. Na een chickenburger, dertien frietjes en twee bananen was het tijd om de mand in te duiken.

Ondanks dat we vandaag geen verplichtingen hadden, ging de wekker om 8 uur. We hadden ons namelijk voorgenomen om per kajak de verschillende stranden van Koh Phi Phi te ontdekken. Gezien het grote aantal kajakverhuurders (big business), konden we hen mooi tegen elkaar uitspelen; weer wat geld bespaard. Tijdens de zes uur durende tocht hebben we twee stranden gezien, een rots beklommen, met krabben geworsteld en gesnorkeld. Vooral het snorkelen was geweldig: schollen van duizenden vissen zwommen in een grote cirkel om ons heen, wat waarschijnlijk te maken had met de afgrijselijke geur van ons lichaam. Ook hebben we vandaag twee dingen geleerd, namelijk het praktisch nut van een mes en van waterbestendige zonnebrandcrème. Heel leuk, bruin brood en jam, maar zonder mes kwamen we niet ver. Het pootje van een zonnebril bleek een goede vervanging. Daarnaast hielp normale zonnebrand blijkbaar niet zo goed meer, nadat we in het water waren geweest. De komende dagen gaan we dan ook als tomaten door het leven.

Bij terugkomst zagen we uit het niets onze Canadese vrienden (van Koh Phangan) op het strand zitten. We zouden hen in Krabi weer meeten, maar blijkbaar waren hun reisplannen iets veranderd. De besparingen van vanochtend geven ons de ruimte om nu lekker een pizza te gaan nuttigen, iets waar we al sinds het begin van de reis naar uitzien. Vanavond alweer onze laatste nacht op dit eiland: daar moeten we dan maar een bucket op drinken.

19. feb, 2012

Bejaarde schildpad – dag 12

Bejaarde schildpad – dag 12

Ons laatste dagje op Koh Samui hebben we gespendeerd aan strandliggen en internetten. Aangezien ons nederige bungalowparkje niet van wifi is voorzien, hebben we de wifi bij het luxe hotel naast ons afgetapt. Als gevolg van onze zware dag werd de geplande hardloopsessie voor de vierde keer afgezegd. Geen zin bleek elke keer een goede motivatie. Na een fijne koude douche genomen te hebben, waaraan we inmiddels gewend zijn, rustten wij onze hoofdjes om naar dromenland te gaan.

De volgende ochtend stond de wekker om 6 uur. Geheel onverwachts kwamen we netjes op de afgesproken tijd (half 7) bij de receptie aan, waar we opgehaald zouden worden. Het begin van een nachtmerrie.

Drie kwartier te laat kwam onze chauffeur ons oppikken. Tijdens onze reis hebben we zes verschillende bussen en een boot van binnen mogen bewonderen. Dertien uur later kwamen we aan in Phuket, een Thaise badplaats die op 275 kilometer afstand ligt van ons vertrukpunt. Gemiddeld hebben we dus 21 km/u afgelegd; een bejaarde schildpad is nog sneller. Vanaf het punt, waar we werden afgezet, moesten we nog drie kwartier lopen naar ons hostel. Tijdens deze tocht gingen onze gedachten nog even terug naar Nederland, toen we een half uur moesten schuilen voor een hoosbui. Dezelfde hoosbui weerhield ons ‘s avonds ook om te gaan stappen, ondanks onze trouwe anderhalf uur durende hoop dat de regen zou minderen. Om half twee ruilden we onze nachtmerrie in voor een goede nachtrust.

Vanochtend stonden deze twee optimisten op, om opnieuw wat van de omgeving te zien. Dit keer niet per tuktuk, taxi of scooter, maar per been. Toen we onze vriendelijke hosteleigenares overtuigd hadden van het feit dat we sportief genoeg waren om het acht kilometer verderop liggende strand te kunnen bereiken, gingen we op weg. Na tig bergen getrotseerd te hebben, een niet oplettende autobestuurder te hebben ontweken en een liter vocht per man verloren te hebben, kwamen we aan bij het strand van Karon. Enkele uren snorkelen later constateerden we dat troebel water en een zandbodem overal hetzelfde eruit ziet, dus gingen we op weg naar ons hostel.

Omdat de poging tot stappen gisteren is mislukt, gaan we nu een nieuwe poging wagen. De Thaise masseuses vinden ons in ieder geval ‘sooo handsome’, dus dat belooft veel goeds.

Helaas dit keer geen foto’s, aangezien het deprimerende businterieur en het troebele water jullie vast weinig interesseert.

17. feb, 2012

Jimmy Daredevil – dag 10

Jimmy Daredevil – dag 10

Na een rustig dagje op het strand dachten we met de Noren en Canadezen naar de half moon party te gaan. Om 12 uur stapten we echter in de taxi richting de jungle met twee Noren, twee Canadezen, twee Zweden en vier Duitsers. De locatie was erg vet, maar het feest zelf kon niet voldoen aan onze hoge verwachtingen.

De volgende dag moesten we voor 11 uur onze bungalows verlaten. Dat zijn toch geen tijden? Ondanks de korte nacht (en wellicht nog een andere reden, iets met drank), heb ik het uiteindelijk met veel moeite bijna gehaald. Na afscheid te hebben genomen van iedereen die al wakker was (één Canadees), zijn we per boot naar Koh Samui vertrokken. Al snel kwamen we aan op een rustig bungalowpark op het strand; een behoorlijke overgang ten opzichte van het hektische leven op Koh Pangang. Het beeld van de eigenaar van het park was snel geschetst, toen hij ons, bij de eerste ontmoeting, marihuana aanbood. In de bungalows om ons heen slapen hier voornamelijk, om het netjes te zeggen, vrij bijzondere lui.

Toen we even later in de stad liepen, op zoek naar een goedkoop restaurant, werden we op een bekende, maar verrassende manier begroet: “goedendag”. Een Nederlandse man bleek hier samen met zijn Thaise vrouw een restaurant te runnen en via hem hebben we veel informatie over het eiland verkregen. Na een goede maaltijd, wat vuurwerk op het strand en een langdradig gesprek met een Duitse droogkloot was het tijd om slaap in te halen.

Donderdagochtend, rond half 10, zou het echt gaan gebeuren: we wilden een poging wagen om onze kleren, helemaal zelfstandig, te wassen. De Thaise vrouw bij de receptie gooide echter roet in het eten door te zeggen dat we de kleren de volgende dag weer konden ophalen. Gezien ons drukke leven hebben we hier maar mee ingestemd.

Op de terugweg naar onze bungalow zagen we de eerste (en waarschijnlijk enige) normale gast (Jimmy) zitten en samen met hem zijn we op scooters het eiland gaan verkennen. Na enkele gesprekken was een bijnaam voor Jimmy geboren: Daredevil. Zijn nek is op twee plekken gebroken geweest en daarnaast is hij vier keer een tand verloren. Blijkbaar heeft hij er niet bepaald van geleerd, want salto’s doen bij de eerste de beste waterval vanaf een twee meter hoge rots in ondiep water leek ons toch niet bepaald verstandig. Echter bedenkt Jimmy dit zich altijd pas nadat hij iets heeft gedaan, zo vertelde hij. Na het zien van de Namuang Waterfall 1 zijn we verder gereden naar Namuang Waterfall 2. Deze waterval bleek zowaar nog mooier te zijn dan zijn kleine broertje. Na een klim van een aantal uur kwamen we aan op een indrukwekkende plek, waar we flink wat foto’s hebben genomen. Daarna hebben we samen met Jimmy wat gegeten en daarmee eindigde de tweede dag op Koh Samui.

Vandaag is alweer de laatste dag op dit eiland en staan we voor een lastige keuze: in de hangmat liggen of toch op het strand chillen?

14. feb, 2012

Tour de Koh Panghan – dag 7

Tour de Koh Panghan – dag 7

Zondagochtend, rond half 7, werd ik uitgeslapen wakker in de nachttrein naar Surat Thani. Arjan was niet zo te spreken over zijn 80 centimeter brede hoogslaper in tegenstelling tot mijn zeker anderhalf keer zo brede slaapplek. Blijkbaar zijn niet alle bedden afgestemd op brede beren, zoals wij. De avond daarvoor hebben we drie uur lang met een Canadees stel gepraat, dat tegenover ons sliep. Ze vertelden over hun veelgebruikte leugen dat ze net getrouwd waren, waardoor ze in de mooiste (honeymoon) suites konden overnachten. Verder kregen we veel tips over prachtige plekken in Maleisië en Bali.

Toen we de trein uitstapten, hebben we afscheid genomen van het Canadese stel en hielp een Thaise man ons naar de juiste bus. Blijkbaar wacht men hier totdat de bus vol zit, want anderhalf uur, nadat we waren ingestapt, vertrok de bus pas. Een bootreis en een pick-uptocht later arriveerden we bij onze bestemming: Cozy Bungalows op het eilandje Koh Panghan, bekend van de fullmoon parties. Hostels zijn er niet op dit eilandje en aangezien de huisjes met twee éénpersoonsbedden op waren, kregen we voor dezelfde prijs twee huisjes met tweepersoonsbedden. Dit is natuurlijk ideaal, want ook het aantal hangmatten werd hierdoor verdubbeld.

Nu denken jullie vast: die lui hebben daar een luxe leventje. Het droge brood met lauw water, het lauwe bier, het niet-werkende toilet, het koude douchewater, de spinnenwebben in de hoek, de salamanders boven de deur, de torren in het toilet en de tientallen muggenbulten maken echter het verschil tussen backpacken en een vakantie.

‘s Avonds raakten we aan de praat met vier gasten, waarvan twee uit Noorwegen en twee uit Canada. Na twee liter Chang (Thais bier) en twee buckets sterke drank werden de kennismakingsgesprekken vervangen voor diepgaand gezwets. Een goede avond.

De volgende dag hebben we om 11 uur met onze nieuwe vrienden afgesproken om met scooters over het eiland te gaan scheuren. We kwamen netjes om half 12 aankakken (ik begin me al op Arjan aan te passen) en rond twaalf uur sloften we richting ons scootertje. Voor 200 bath (5 euro) konden we de hele dag rondjes rijden over het bergachtige eiland. We zouden eerst allebei een scooter krijgen, maar nadat de verhuurder vol op zijn bakkes ging tijdens een testrondje, was er nog maar één werkende scooter over. Na het prachtige strand van Haad Rin Nok bezocht te hebben, zijn Arjan en ik samen verder gegaan om meer van het eiland te zien. Na een olifant te hebben ontweken, die midden op straat liep, hebben we een douche genomen in de Paradise Waterfall. Vervolgens hebben we na een uur ronddwalen ons dorp gevonden en daar een Massaman Curry met kip verorberd.

Vandaag staat een dag zonnen op het programma en vanavond sluiten we het avontuur op Koh Pangang af met de halfmoon party.

12. feb, 2012

Kip Siam – dag 4

Kip Siam – dag 4

Het plan om gisterenavond in Bangkok uit te gaan, viel helaas in duigen, doordat onze hosteleigenares het nodig vond om de deuren om 12 uur te sluiten. Desondanks was ik vanochtend toch behoorlijk kapot, met als gevolg dat het tempo er (zoals elke ochtend) nog niet echt lekker in zat. Gelukkig hebben we de bus gewoon gehaald en de slaap in de ogen maakte al snel plaats voor de hoop op overleven, gezien de krankzinnige rijstijl van de buschauffeur.

De eerste bestemming voor vandaag was de Floating Market. Dit is een, hoe kan het ook anders, drijvende markt, ongeveer op twee uur ten noorden van Bangkok. Direct bleek dat we een goede dag hadden uitgekozen, want bij alle voedingsmiddelen kregen we een minimaal 62 vliegen cadeau. Om de Thaise economie toch een beetje te spekken, hebben we een flinke tros bananen gekocht. Vervolgens zijn we per speedboat naar een kade gevaren, waar we op een andere bus zijn gestapt.

Na een half uur rijden, was het tijd voor de lunch. De Thaise kok had het recept van Knorr goed afgekeken, want het smaakte precies naar Kip Siam! Een korte bustrip bracht ons bij The Bridge Over The River Kwai. Deze spoorbrug werd in de Tweede Wereldoorlog gebruikt om wapens en voedingsmiddelen over de grens van Burma te vervoeren. De volgende bus bracht ons naar de Tiger Temple. Hier wilden verschillende tijgers graag met ons op de foto en op zo’n moment zijn wij de beroerdste niet, met de kiekjes hieronder tot gevolg.

Inmiddels hebben we ons laten afzetten op één van de normale treinstations (er zijn meer skytrain stations) in Bangkok en bereiden we ons, samen met twee gepensioneerde Thaise bazen en twee Duitse backpackers, voor op de negen uur durende reis naar Surat Thani.

10. feb, 2012

Onze privé-chauffeur – dag 3

Onze privé-chauffeur – dag 3

Vroeg uit de veren was het plan, dus toen ik vanmorgen wakker werd, draaide ik me nog maar eens om, zoals een luie student betaamd.

Om half 10 liepen we het hostel uit met het idee om een bezoekje aan China Town te brengen. Onderweg raakten we aan de praat met een vriendelijke man met een vies dun snorretje. Weer zo eentje die geld van ons wil, dachten we nog, maar achteraf bleek deze man ons een geweldige dag bezorgd te hebben. Hij vertelde ons dat het vandaag een speciale dag was voor het Boeddhisme en dat de regering daarom allerlei acties hield om dit geloof te promoten. Toen dezelfde man de eerstvolgende tuktuk tegenhield en zei dat wij bij een Thaise fabriek werkten, hadden we voor 20 bath (€0,50) een heuse privé-tuktuk-chauffeur voor de hele dag.

Standing Buddah, Black Buddah en uiteraard Dikke Buddah waren allemaal van de partij in Bangkok. Stuk voor stuk gouden beelden, die uiteindelijk allemaal op elkaar lijken. Blijkbaar laten wij Barnevelders al een flinke indruk achter in Bangkok, want ook de kippetjes worden vereeuwigd in goud. Na het zien van 384 tempels waren we blij dat we een stel goedgehumeurde draken tegen kwamen; we mochten zelfs op hun rug.

Om een uur of zeven werden we afgezet bij een, voor ons toen nog onbekend, (vis)restaurant, waar ik een mals rivierkreeftje heb opgepeuzeld. Arjan was erg content dat er toch nog één lapje vlees op het menu stond.

Inmiddels zijn we uitgebuikt in ons hostel en gaan we een pilsrakker nuttigen in hartje Bangkok. Morgen zes uur opstaan voor een drukke dag, waarop o.a. tijgers op het menu staan.

09. feb, 2012

Chaotisch dorpje – dag 2

Chaotisch dorpje – dag 2

Na twee vluchten van in totaal veertien uur zijn we vanochtend veilig geland op Suvarnabhumi Airport. Bij het verlaten van het vliegtuig werd direct duidelijk dat de temperatuur harder omhoog is geschoten dan de tijd; van -10 in Barneveld naar +35 in Bangkok is toch wel even een overgang.

Nadat we de douane gepasseerd waren, leek het Rob wel een leuk idee om het dorp in te gaan. Hij is duidelijk nog een beetje in het kippendorp blijven hangen. Al snel hebben we de trein naar Bangkok City gepakt, in de hoop daar wat meer informatie te verkrijgen. Bij het verlaten van het treinstation kwam er direct een Thaise strijder op ons af en op zijn verzoek zijn we per tuktuk naar een zogenaamde Tourist Information Office afgereisd. De Thais-Engels sprekende vrouw daar heeft enorm veel verteld en uiteindelijk hebben we toch zeker 20% van haar verhaal begrepen.

Om wat rustiger de dag door te brengen in deze overdreven chaotische stad, zijn we, alweer per tuktuk, naar de Khao San Road gegaan. Deze straat staat bekend als dé trekpleister voor rondreizende dwazen. De Khao San Road bleek echter de juiste locatie te zijn voor de welvarende backpacker, een straat waar wij voor een slaapplaats dus niet aan het juiste adres waren. Via een andere Tourist Information Office, dit keer een officiële, zijn we uiteindelijk bij ons huidige hostel terechtgekomen. En ja, airco en wifi zijn gewoon aanwezig.

Aangezien we de afgelopen twee dagen amper hebben geslapen, is het nu (lokale tijd is 23:15) nodig tijd om te gaan tukken. Al met al een aparte eerste dag in Thailand in een vreemde hoofdstad, waar we zeker niet langer dan drie dagen blijven.