05. mrt, 2012

Rare Filipijnen – dag 27

Rare Filipijnen – dag 27

Aangezien er in Mersing toch niets te doen is, hebben we de stabiele horizontale positie eergisteren zolang mogelijk aangehouden. Vlak voor check-out time, rond half 12, besloten we toch maar om de backpacks te pakken en de bus te halen. Het was alweer aan het schemeren toen we in Singapore aankwamen en omdat we de moeite nog niet hadden genomen om een hostel te boeken, werd dat de eerste uitdaging. Gelukkig was één van de vele mensen op straat zo vriendelijk om ons wegwijs te maken in Singapore; volgens hem waren we daar Christenen voor. Na het verstrekken van deze informatie vond de man het nodig om zijn levensverhaal met ons te delen: zijn vrouw was er met zijn broer vandoor gegaan en daarnaast was het altijd warm in Singapore. Goed verhaal, lekker kort.

Een nieuwe busrit, een korte wandeling met volle bepakking en een blik naar links bracht ons bij Urban Hostel. Bij binnenkomst kwam een vriendelijk vrouwtje ons vertellen dat ze de eigenares even voor ons ging wakker maken, zodat we ons konden inchecken. De vriendelijke blik van het vrouwtje maakte plaats voor een ronduit chagrijnige uitdrukking op het gezicht van de eigenares. Wij besloten de gekke vraag te stellen of er wellicht nog plek was en wat de kosten waren, maar dit was blijkbaar teveel gevraagd. Na een minuut afgezeken te zijn, vonden wij het hoog tijd om verder te zoeken. Echter bleek het enige andere hostel in de omgeving vol te zitten, dus zat er niets anders op dan teruggaan naar onze grote vriendin, die inmiddels weer lekker haar bed had opgezocht. Het uurtje rust had haar weinig goed gedaan, maar uiteindelijk konden we twee bedden in twee aparte kamers krijgen. Fijn, tijd voor een biertje.

Het plan was om deze zaterdagavond uit te gaan in Singapore, maar waar vinden wij de kroegen, clubs en kebabtenten? Normaal gesproken vragen we zoiets aan de hosteleigenaar en we besloten deze routine er in te houden. De eigenares, die dit keer niet in haar bed lag, mopperde over de hoge kosten van drankjes en vervoer. Toen bleek dat wij ongeveer twee dagen kunnen leven van de prijs van een biertje (15 dollar, oftewel 9 euro), besloten we uitgaan in Singapore uit het hoofd te zetten. Nadat ik de tien Filipijnen, verdeeld over de overige zeven bedden in mijn kamer, een goede nacht had toegewenst, was het tijd voor nachtrust.

Uitgerust stapte ik de volgende morgen mijn kamer uit. Rob had wat minder goed geslapen, doordat het Filipijnse stelletje onder hem de nacht had gevuld met ietwat andere activiteiten. Maar goed, het was tijd om onze vuile was weg te brengen. Toen we bij de wasserette aankwamen, zagen we geen Thaise wasvrouw, maar een wasmachine. Ook goed, dan doen we het zelf wel. Als ervaren huismannen deden we de was in de machine en hingen we het even later op aan de waslijn. Na het zien van de geweldige gebouwen, de skyline en het toeristische park van Singapore, hebben we de semi-droge was netjes opgevouwen en in de backpacks gedaan. Een leuke, maar drukke dag.

Vandaag was alweer onze laatste dag Singapore en tevens de laatste dag in Azië. Het laatste wat we hier nog graag wilden zien, was Orchard Road. Dit peperdure winkelcentrum met allerlei merkwinkels van onder andere Gucci, Armani en Chanel lag op ongeveer een kwartier afstand van ons hostel. Nadat Rob een gouden Rolex en ik een paar leipe Prada schoenen had aangeschaft, zijn we per trein naar het vliegveld gegaan. Vijf weken Nieuw-Zeeland staan voor de deur; wij kunnen niet wachten!

PS. Dit bericht is wat te laat online gezet, want we hebben nu pas internet. Rob is volop bezig met het eerste blogbericht van Nieuw-Zeeland.