Archief | Australië RSS feed van deze category
04. mei, 2012

Kangaroe – dag 87

Kangaroe – dag 87

In Coffee Palace, het hostel waar we de afgelopen anderhalve week hebben doorgebracht, werd maandagavond een pokernight gehouden. Voor ons een goede reden om een hoodie, een zonnebril, oordopjes en een serieus pokergezicht tevoorschijn te toveren. Nadat ik, natuurlijk door een bad beat, de vierde plaats had ingenomen, was het Rob die er met de tweede prijs vandoor ging: drie ijskoude bieries! Een goede afsluiting.

De volgende ochtend hebben we met pijn in het hart afscheid genomen van de gratis pannenkoeken en onze hostelmatties. Drie kwartier later waren we de tijdelijke doch trotse bezitter van een blauwe Nissan Micra met nog geen viefduuzend op de teller. Als een zonnetje gleden we over het asfalt van de Great Ocean Road, op zoek naar borden met namen van hotspots, die ik de avond van tevoren nog even snel had opgezocht. In de middag was het tijd voor de eerste hotspot die niet op het lijstje stond: “wajoo, een kangaroe!”. Als twee blije kinderen renden we de auto uit om Skippy van dichtbij te bewonderen. Toen we op een gegeven moment op één meter afstand stonden, vond onze vriendelijke vriend het leuk geweest; al hoppend zocht hij een nieuwe plek om gras te knagen. Aangezien zijn nieuwe graasplaats ons ook wel aanstond, liepen we achter hem aan. Hetzelfde tafereel voldeed zich nog een paar keer, totdat de kangaroe zich wat beter verstopte. Na een korte zoektocht naar onze vriend, een blik vanaf het uitkijkpunt van Teddy (één van de hotspots) en wat foto’s van een geweldige lucht bij zonsondergang, was het tijd om een hostel op te zoeken.

Bij het zien van een hostel met een gemiddelde beoordeling van een 8,8 voor slechts 22 dollar per nacht, was de keuze snel gemaakt. Bij aankomst bleek direct waar het hoge cijfer op gebaseerd is: wat een net hostel. Schone bedden, een opgeruimde keuken met voldoende benodigdheden en nette badkamers, maar wat is het saai. Op één of andere manier zijn nette hostels nooit gezellig en gezellige hostels nooit netjes; beetje jammer. Een rustig nachtje dus, of, toch niet? We hadden de pasta nog maar net achter de kiezen of onze dorm, die we tot voor kort deelden met drie Duitsers, was veranderd in een Japanse schreeuwkeuken. Niet één, maar vier sushibakkers, waren bij ons op de kamer gegooit. Een kort nachtje zou volgen.

Geen broodje jam, maar een gebakken eitje en een broodje kip-pesto stonden woensdagochtend op het menu. Een goed begin van een dag, die wat anders eindigde dan vooraf verwacht. Het plan was om naar Adelaide te rijden en dit was volgens het reisbureau goed mogelijk. Echter ging 500 kilometer rijden ons wat te ver. Het hoogtepunt van de dag werd dit keer een nog mooiere zonsondergang. Een Chinees, die op wonderbaarlijke wijze een fototoestel in zijn hand had, wilde ons wel even met de gave lucht op de foto zetten. De verwachtingen waren, gezien zijn nationaliteit, hoog gespannen. Na tien seconden mikken en zoomen durfde hij het knopje in te drukken en de camera even later vol zelfvertrouwen terug te geven. Laten we het zo zeggen: een extra cursus had geen kwaad gekund. Weet u zeker dat u deze foto wilt verwijderen? Jazeker!

De laatste dag Great Ocean Road viel letterlijk en figuurlijk in het water. De dichte lucht, waar de regen met emmers tegelijk uit kwam zetten, had niet echt een positieve invloed op ons humeur en het uitzicht. Na het zien van de wereldberoemde ’12 apostels’, zes rotsen, hebben we de auto terug naar Melbourne gereden. Een nacht in hetzelfde hostel, als waar we de eerste nacht hebben geslapen, bracht ons bij de dag van vandaag. Een vrij saaie busrit, alhoewel Chinese fotomeneer naast me daar totaal anders over denkt. Over een paar uurtjes zijn we in Canberra, de hoofdstad!

PS. Twee dagen te laat; kleinigheidje houd je toch!

30. apr, 2012

Queensnight met Freddy – dag 83

Queensnight met Freddy – dag 83

Na bijna drie maanden gereisd te hebben, waren de afgelopen tweeënhalve week toch even afkicken. Niet alleen het stilzitten was wennen, maar ook mijn trouwe Sony Cybershot bleef in zijn hoesje zitten. Afgelopen vrijdag hebben we een bezoekje gebracht aan de markt in het City Centre om wijs ‘Ik-Schiet-Graag-Kiekjes’ vinger tevreden te stellen. Het afdingen werkt blijkbaar ook buiten Azië, hoewel het toch iets minder wordt gewaardeerd. De ‘stop your crying!’ van de stropdassenverkoper was de vijf dollar echter helemaal waard.

Aangezien alcohol is verboden in het hostel zijn de volgende ingrediënten vereist voor een goede avond. 1) Men beraamd een locatie, meestal een dormroom, zodat men kan indrinken. 2) Eén ieder smokkelt een zak goon de kamer binnen. 3) Men mixt goon met een frisdrank naar keuze, zodat het vergif enigszins binnen te houden is. Dat vrijdagavond een geslaagde avond was, was ook de volgende dag goed te merken. Nadat we om 8:30 opgestaan waren om vijf pannenkoeken naar binnen te werken, zochten we snel ons nest weer op, om hier vervolgens tot een uurtje of 12 te blijven ronken. Na een zware dag in de TV-room was de visdrank rond een uur of 4 eindelijk uit ons lichaam verdwenen en konden we weer naar behoren functioneren.

Zaterdagnacht hebben we samen met 700 landgenoten als leeuwen staan brullen tijdens Queensnight in Melbourne. Als van ouds in het Nederlands tegen iedereen aan lullen, pauper slechte Hollandse muziek met polonaises en één Heerlijk Helder Heineken (van 8 dollar per stuk) resulteerde in het beste avondje in Australië tot nu toe! Om de nacht nog wat aangenamer te maken, had het hostel voor een dubbele boeking gezorgd. Gratis lagen we, rond een uur of 4 ‘s nachts, eerste rang om het duel tussen Duitser en (uiteraard) dronken Ier uitgevochten te zien worden. Nadat Herr David door een hostelmedewerker naar een andere kamer werd verwezen, konden we onze slaap hervatten.

Dat Freddy een goede invloed heeft op de avond wisten we al, maar dat deze koude rakker de effecten van goon ongedaan kon maken was nieuw voor ons. Zondagochtend werden we zonder een greintje ‘pien in de kop’ wakker en bereidden we ons voor op ons vaste zondagmiddag voetbal. Na een pot met negen Colombianen in het team, die bij elke drie gelukte passes ‘Barca!’ riepen en iedere keer dat ze twee man voorbij dribbelde ‘Messi!’ moesten roepen, vonden we het wel tijd voor een goede pot vijf tegen vijf, waarbij alleen Europeanen toegestaan waren. Na vier uur voetballen liepen we om 17:00 uur strompelend van spierpijn terug naar het hostel.

Vandaag hebben we de laatste zaken geregeld voordat we weer gaan reizen. Bijna drie weken Melbourne was, hoewel we een hoop minder gezien en gedaan hebben dan normaal, een mooie tijd! Een stel mensen uit het hostel wat beter leren kennen dan de normaal gesproken twee-dagen-relaties en ook ondervonden dat leuk werk vinden niet altijd makkelijk is. Morgen stappen we in ons huurautootje voor drie dagen Great Ocean Road. Jullie allemaal een goede koninginnedag in Nederland gewenst!

27. apr, 2012

Roze handboeien – dag 80

Roze handboeien – dag 80

Na een, wat betreft het uitdelen van CV’s, succesvolle vrijdag, was het tijd voor ons wekelijkse broodje worst met ui en curry, die het hostel weggeeft. In tegenstelling tot de meesten in het hostel, vonden wij een paar stukjes ui als groente onvoldoende. Een bord sla met komkommer, tomaat en de inmiddels bekende honing-mosterdsaus bleek een goede aanvulling. De avond werd gevuld met een paar drankspelletjes met goon, onder het motto: vieze drank kun je maar beter snel drinken, dan merk je er minder van. Vervolgens hebben wij onze lichamen naar dé uitgaansplek van de vrijdag verplaatst, maar alle zieke dancemoves kwamen op de vloerbedekking niet echt tot zijn recht.

Het weekend is altijd een goed moment om tot rust te komen. Zo ook voor ons, dus op zaterdag hebben wij voornamelijk geëpibreerd. Het weekend kwam zondag helaas vervroegd ten einde, want onze sollicitatie als Movie/TV Extra stond op het programma. Tussen de 20 en 30 dollar per uur verdienen met op de achtergrond op een terrasje zitten, terwijl op de voorgrond acteurs hun best doen om een goede scène neer te zetten; ik zeg: best man! Helaas leek het allemaal weer wat mooier dan verwacht en verlieten wij als twee werklozen het pand. De goede moed was inmiddels behoorlijk in de schoenen gezakt, dus vonden wij het tijd voor wat ontspanning. Wat begon als een potje voetbal met twee Duitsers uit hetzelfde hostel, eindigde als een voetbalmatch met minstens 25 backpackers uit verschillende hostels in Melbourne. De 90 minuten werden niet volgemaakt, want de wedstrijd werd noodgedwongen gestaakt als gevolg van een wolkbreuk. Drijfnat stapten we met onze kleren onder de douche; ideaal, douchen en kleren wassen in één klap.

Melbourne is een mooie stad, maar alles wat we meemaken in het hostel is minstens zo mooi. Zo stinkt het hele hostel in de weekenden naar wiet en omdat drank in het hostel verboden is, zit iedereen in verschillende dorms drankspelletjes te doen. Verschillende gasten werken voor gratis accomodatie, waaronder een onderdanig en hardwerkend Chinees mannetje, die de rol als ‘slaaf van de baas’ goed invult. Dezelfde Chinees wordt elke nacht wakker gehouden door zijn onderbuurman, die weinig waarde hecht aan privacy tijdens zijn nachtelijke activiteiten. Dan hebben we nog Lucas, een Engelse gast, die zich de volgende ochtend nooit meer iets van de nacht kan herinneren. Zo werd hij pas in zijn eigen bed naakt wakker, met roze handboeien om. Gelukkig kunnen zijn dormgenoten de nacht wél herinneren en praten hem hierover graag even bij. Qua faciliteiten is het hostel overigens ronduit ruk: koude douches, smerige toiletten, pannen zonder stelen en bedden met bedbugs behoren tot de normaalste zaak van de wereld.

Maandagochtend was het zover: het eerste individuele interview. Rob mocht op gesprek komen bij een callcenter en ik bij een marketingbureau. Sollicitaties blijken hier wat korter te duren, want we stonden allebei, ondanks ons goede gedrag, binnen tien minuten weer buiten. “We will call you this week!”; dat moet ik nog zien. Aangezien speltip 9 (Spreid je kansen) absoluut van toepassing is als werkzoekende backpacker in Australië, zijn we ‘s middags de stad ingedoken om nog maar eens wat CV’s uit te delen. Helaas werkt “No sorry, we are full” niet echt motiverend en na tien keer dit antwoord te hebben gehoord, hebben we de hoop opgegeven. Gelukkig maakten de gezelligheid in het hostel en de stapavond een hoop goed.

Aangezien we niet in Australië zijn om werk te zoeken, hebben we dinsdag een belangrijk besluit genomen: wanneer we voor het weekend geen uitzicht hebben op een vette job, starten we met onze rondreis. Na de Australische versie van de dodenherdenkingsdag, dachten we gisteren de bevrijding te vieren. Helaas vieren ze hier geen ’5 mei’, dus hebben we de dag besteed aan het plannen van de reis. Nu is het vrijdagochtend en inmiddels hebben we alle hoop op een droombaan opgegeven. Vanmiddag gaan we een huurauto boeken, waarmee we de Great Ocean Road afgaan. Vervolgens zetten we onze reis, per Greyhoundbus, voort via Canberra, de hoofdstad, richting Sydney.

20. apr, 2012

Backpackers, de Australische Polen – dag 73

Backpackers, de Australische Polen – dag 73

Tweeënhalve maand reizen gaan je niet in de koude kleren zitten: geen verantwoordelijkheden, geen tijdsdruk en geen rode cent aan inkomsten. Voor vertrek hebben we dan ook besloten om één maandje te gaan werken in Australië. Voor een extra zakcentje, maar voornamelijk voor de ervaring. Maandagochtend stonden we, voor de tweede keer binnen een week, te trappelen om een dierentuin te betreden. Dit keer niet door de hoofdingang, maar langs de receptie voor een sollicitatiegesprek. Een uurtje later stonden we weer buiten met een proefdag bij de catering in het vooruitzicht!

Dezelfde middag wilden we de City Circle uitproberen, een gratis tram die door het centrum van Melbourne rijdt. Na een sprint van 200 meter konden we de tram nog net halen. Enigszins van mijn apropos, gezien er een kaartjesautomaat in de tram stond, vroeg ik aan een man, die nog buiten de tram stond: ‘Is this tram for free?’, de deuren sluiten, ‘No it isn’t.’, ‘Oops!’. De volgende halte maakten we een atletische sprong uit de tram en zetten we opnieuw een sprint van 200 meter in naar waar we vandaan kwamen, om de enige echte City Circle te betreden. Genoeg gesport voor de komende vier maanden.

De hostels in Australië hebben, net als in Nieuw-Zeeland, belachelijke prijzen voor wifi. Gelukkig is dit land, naast de bibliotheken en McDonalds, gezegend met de Peterpans. Dit is een reisbureauketen, waar gratis wifi is, maar ook tig computers beschikbaar zijn voor arme backpackers, zoals wij. Daarnaast kunnen we hier ook hostels met korting boeken voor een maximaal aantal nachten. Het hostelhoppen was geboren. Drie nachtjes in hostel A, twee nachtjes in hostel B om vervolgens weer drie nachtjes in hostel A te boeken. Voor ons ideaal, maar onze vriendelijke Chinees van de Peterpans vond het uiteindelijk niet meer door de beugel kunnen. Gelukkig vond zijn Canadese collega het de volgende dag wel oké, dus we blijven lekker hoppen!

De afgelopen dagen hebben we besteed aan het zoeken naar baantjes, maar dit is niet zo gemakkelijk als vooraf gedacht. Drukke straten met restaurants, koffietenten en banketzaakjes afgestruind, op zoek naar een baantje als kitchenhand of serveerder. Veelal zijn er geen hulpkrachten nodig, maar zo nu en dan worden we ook afgewimpeld met als reden dat we geen échte ervaring hebben. Eén prettige snormans in een koffietentje ging wel erg ver: ‘you should pay me to learn you how to make a caffè latte’. Erg fijn: een bachelor-titel voor je naam hebben, maar niet de vloer mogen aanvegen of de afwas mogen doen in een restaurant.

We hebben inmiddels al veel telefoontjes beloofd gekregen van verschillende mensen, maar nog geen belletje ontvangen. Zondag een sollicitatie als Movie/TV Extra en maandag eentje in een Call Centre. Vandaag gaan we opnieuw langs restaurants met onze CV’s. We hopen op Borat’s ‘great success’.

15. apr, 2012

Goon – dag 68

Goon – dag 68

Om 11 uur was het pijnlijke moment aangebroken: we moesten afscheid nemen van onze rijdende opslagplaats. Met de backpack op de rug, de daypack op de buik, een tas in iedere hand en een welgemeende traan op beide wangen, kwamen we aan bij het vliegveld. Om half 5 zou het vliegtuig gaan, dacht ik, maar lezen is nog steeds niet mijn ding. Op het ticket, dat we anderhalve maand geleden hadden geboekt, stond toch echt 9 uur. Beetje jammer weer, maar na een lange dag wachten en vier uur vliegen, zetten we dan toch voet aan land in Australië: het startschot voor een nieuw avontuur!

Donderdagmorgen, 8 uur, niets gepland en weinig benul van hoe alles er in Australië aan toe gaat. Wat zijn hier de prijzen voor accomodatie en levensonderhoud? Hoe kunnen we hierop besparen? Hoe vinden we werk en waar moeten we op letten? Pinnen of betalen met creditcard? Waar hebben we toegang tot internet? Een kleine greep uit de ‘ik-begrijp-er-niets-van’ lijst. Dat vraagt om een regeldag! Het leuke van zo’n dag is dat we in korte tijd enorm veel antwoorden krijgen. Het vervelende is dat elk antwoord minstens drie nieuwe vragen oplevert. Soms komen antwoorden ook uit een nogal onverwachte hoek. Zo bleek de in Kroatië geboren Zwitserse bankmedewerkster, die nu naar Australië is geëmigreerd, ook wel geïnteresseerd in uitgaan. Tussen de bankzaken door, vertelde ze van alles over de barstreets, waar we ‘supermodels’ konden vinden en daarnaast nam ze de websites van de beste clubs en pubs even met ons door. “Chapel Street is very nice, you guys should really go to Club Revolver, but Rob, could you please enter your pincode for your new bankaccount?”. Echt professioneel kunnen we het niet noemen, maar een goed verhaal had ze.

Een lange nacht slapen was het streven, maar daar dachten één van onze dormmatties en de hosteleigenaar anders over. Rond 3 uur kwam de hosteleigenaar de dorm binnenstormen, om vervolgens het licht aan te knallen en een gozer niet bepaald vriendelijk te verzoeken zijn koffers te pakken. De daaropvolgende vijf minuten lagen we vanuit onze skybox naar een goede pot bekvechten te kijken. Niet iets wat veel mensen in hun rijtje ‘daar mag je mij voor wakker maken’ hebben staan, maar voor ons was er geen ontkomen aan. Nadat de tassen van onze Engelse maat hardhandig de dorm waten uit gedonderd, konden we weer verder gaan met de activiteit, waar we eigenlijk voor waren gaan liggen. De aanleiding van het voorval is tot op heden onbekend.

De vrijdag werd in de vroege ochtend, rond een uur of 9, gedegradeerd tot regeldag nummero twee. Aangezien het hostel voor de komende nachten was volgeboekt, waren we genoodzaakt een andere rustplaats te zoeken. De keuze viel op een hostel in de aan het strand gelegen wijk St Kilda. Gemakkelijk te bereiken met de tram, maar ja, hoe zorgen we ervoor dat we legaal in de tram mogen zitten? Na vijf keer navraag te hebben gedaan (nee, dit keer niet overdreven), waren we de trotse bezitters van een tweetal tramkaartjes. De avond hebben we, samen met twee andere Nederlanders, op het strand doorgebracht. Hier hebben we kennis gemaakt met ‘goon’, een behoorlijk zoete witte wijn, die alle backpackers met liters tegelijk achterover slaan. Niet lekker, wel goedkoop, dus ook wij moeten hieraan geloven.

Regeldag drie, ook wel zaterdag, begonnen we met gratis pannenkoeken en eindigden we met een drankspel in het park. In het hostel was het namelijk verboden om eigen alcohol te nuttigen. Volgens hen was dat niet nodig, want er was een goedkope bar in het hostel aanwezig. Een biertje kostte maar vier dollar; je snapt niet dat ze het ervoor kunnen doen. Na een kort nachtje en een blik op de strak blauwe lucht, hebben we vandaag de hele dag in de zon gelegen. Wat nou herfst. Morgen ons eerste internationale sollicitatiegesprek: we’re curious!