jul 09

Krokobil – dag 153

door in Australië

De veelal oppervlakkige gesprekken die wij hier voeren, blijken zo nu en dan hun druiven af te werpen: twee Deense meisjes vonden ons aardig genoeg voor een box zoetwitte goon. Een flinke stimulans om de laatste avond in Cairns alcohol attend af te sluiten met Ring of Fire! Opvallend stille Michelle en hallicunerende Rozanne bleven maar antwoorden op de vragen van Rob en werden daarmee de grote verliezers. Vier uur thuis, wekkertje op half 9, zodat de beste man van de airportshuttle niet op ons hoeft te wachten.

“What’s the time?” “Ten past nine bud!” Een goed antwoord om met je brakke kop direct naast je bed te staan. Rob had eveneens wat van het antwoord opgevangen en ook hij wist wat dat betekende: gas op de zuugers! De ervaring met het inpakken van onze backpacks en onze tandenpoets multitask talenten kwamen goed van pas: slechts twee minuten te laat stonden wij paraat bij de receptie. Een beetje jammer dat het airportshuttlebedrijf het wat minder belangrijk vindt dat klanten hun vliegtuig halen, want behalve de twee kapotte bussen van het hostel was er geen bus te bekennen. Pff, waren we alsnog te vroeg; genoeg tijd voor een één-gang ontbijt, bestaande uit een broodje sausage, gebakken in appel-olijfolie, overgoten met pittige barbecuesaus. Ongeveer anderhalf uur voor vertrek kwamen we dan eindelijk aan bij de domestic terminal van Cairns Airport. Normaliter is dit dé terminal voor binnenlandse vluchten, maar aangezien deze ochtend toch al niet volgens planning liep, had de manager incheckbalies besloten dat het handiger was om deze vlucht naar de international terminal te verplaatsen. Met de haastmodus ingeschakeld snelden we naar de juiste terminal en even later landden we netjes op tijd in Darwin.

Ondanks dat de zon in Darwin (het heeft hier al een maand niet geregend) volop zijn best deed om ons te verleiden tot niets doen, moesten we toch eerst een slaapplaats voor de komende nacht zoeken. Geen probleem, dachten we, ware het niet dat het hier volop hoogseizoen is. De Gecko Lodge, die in eerste instantie werd benoemd tot ‘verpauperd ding met kutzwembad’, werd onze laatste hoop. De Chinees, of tenminste Aziaat, achter de receptie was niet bepaald origineel met zijn antwoord: “sorry, we are fully booked”. Na wat geouwehoer kwam Chow met een uitkomst: “you guys can sleep on the floor in front of the reception, but only for one night”. Een prima oplossing en bij dezen is het bewijs geleverd dat niet elke Chinees asociaal is, alhoewel een bordje bami er nog steeds niet vanaf kon.

Donderdag stond in het teken van regelen. We wilden namelijk de volgende dag een roadtrip doen door Litchfield en Kakadu National Parks. Aan het eind van de middag was het dan zover: een travelbuddy en de campervan was gefixt. Na een praatje met mijn nicht, die ook in Darwin is en haar middag erg nuttig invulde met het zitten aan een picknicktafel, was het tijd voor een goede nacht slaap. Dit keer niet op de grond, maar in een bed: wooow!

Drie dagen verblijven in een National Park betekent onder watervallen door zwemmen, in meters diepe pools springen vanaf rotsen, wombats uit de lucht tuffen, wilde zwijnen knuffelen, krokodillen happen, lachen om vogelspotters die een strakke plasser krijgen van een klein groen paupervogeltje, rondscheuren over four-wheel drive tracks, parkrangers ontwijken voor gratis accomodatie, urenlang koken voordat het eten klaar is en muggen kapot maken voor een beetje nachtrust. Toch was drie dagen wat tekort, mede doordat we er niet echt rekening mee hadden gehouden dat alleen Kakadu National Park al drie keer zo groot is als Engeland.

Toen we zondag aan het eind van de middag weer terug waren in Darwin, kwam Rob tot een schrikbarende conclusie: “dit is de laatste avondmaaltijd, maar we hebben nog geen kangaroe en krokodil gegeten”. Een kort overleg leidde tot de keuze voor kangaroe; bij het zien van al die kangaroes en joey’s (baby kangaroes), raak je toch benieuwd hoe die hoppende dingen smaken. In eerste instantie wilde het jagen niet echt vlotten, maar gelukkig was het derde schot van Rob recht in de roos. Na wat plukwerk kon het vlees de pan in en nog geen half uurtje later zaten we te knagen. Lekker hoor!

Vandaag zijn de eerste voorbereidingen voor Bali getroffen en na een paar uurtjes zonnen, zitten we nu op het vliegveld in Darwin. Bij afwezigheid van de McDonalds zijn onze laatste Australische Dollars besteed aan een pizzarol. Vanaf vanavond zijn wij voor drie weken multi-miljonairs!

PS. Een dagje te laat, entschuldigung. De foto’s van het blogbericht Whitsunday Islands staan nu ook online!

8 reacties op “Krokobil – dag 153”

  1. Van Debbie:

    Leuk verhaal weer jongens! Veel plezier in Bali!

    X

    Geplaatst op 10. jul, 2012 om 11:10 #
    • Van Rob:

      Bedankt, dat zit wel puik! ;)

      Geplaatst op 14. jul, 2012 om 13:35 #
  2. Van Marcel van den Top:

    Hunters!

    Zonnesteek opgelopen merk ik? Eerst zeggen dat je urenlang moet koken en dan opeens een kangoeroe neerknallen, bereiden en in een half uurtje op je bord hebben liggen zeker?!:)

    Mooie belevenissen mannen! Drie weken Bali zal ook vast niet tegenvallen. Denk nog maar even niet aan NL… Daar is de keuze tussen een kangoeroe en krokodil namelijk snel gemaakt!

    Geplaatst op 10. jul, 2012 om 12:12 #
    • Van Rob:

      Bijzonder verhaal inderdaad, maar het was zo’n gewillige kangeroe, nog nooit zoiets meegemaakt! En in Nederland lijkt me de keuze vrij gemakkelijk: frikandel!

      Geplaatst op 14. jul, 2012 om 13:34 #
  3. Van Remco:

    Wat een mooie plaatjes weer. Ik zie voor Rob wel een taekwondo-carrière weggelegd in Nederland. Ik weet nog wel een goeie school!

    Nog 3 weekjes en dan weer naar Nederland. Veel plezier met de laatste loodjes!

    Geplaatst op 10. jul, 2012 om 22:16 #
    • Van Rob:

      Taekwondo zou inderdaad een leuke toevoeging zijn aan mijn Kung Fu, MMA en Judo (gele band)!

      Geplaatst op 14. jul, 2012 om 13:31 #
  4. Van Pappa:

    Hopelijk doen jullie regelmatig een backup van de foto’s:-)

    Geplaatst op 11. jul, 2012 om 19:38 #
    • Van Rob:

      Zo vaak de technologie het toestaat hier. Ik mis m’n MacBook! ;)

      Geplaatst op 14. jul, 2012 om 13:27 #