jul 13

Kartbaan – dag 157

door in Indonesië

Geld maakt niet gelukkig, maar toen we bij aankomst op Bali op de ATM het fameuse bedrag van 1.000.000 selecteerden, voelde het toch voor herhaling vatbaar. Met tien flappen van een ton op zak liepen we het vliegveld uit, waar de paparazzi ons op stond te wachten; of toch in ieder geval rond de honderd taxichauffeurs. Aan Azië zijn we inmiddels gewend, dus na rondgevraagd te hebben bij westerlingen kwamen we er snel achter hoeveel we ongeveer moesten betalen. Een duizendje of zeventig lichter werden we afgezet bij ons hostel Bedbunkers, wat zijn naam te danken heeft aan het feit dat de bedden hier drie hoog zijn gestapeld. Voor het eerst balen dat ik op het onderste bed slaap, want bij het naar boven klimmen voel ik me een heuse acrobaat!

De volgende dag werden we laat in de ochtend wakker. Niet vanwege lui- of moeheid, maar doordat het pikdonker is in deze raamloze dorm. Aangezien we de vuile was al een poos aan het opsparen waren en de bloementjesgeur van onze huidige boxers inmiddels ook ver te zoeken was, hebben we vlug onze tas bij de laundry aan de overkant leeggekiept. Niet per kilo, maar per stuk mochten we de vriendelijke Balinees betalen, wat de strandhanddoek erg goedkoop maakt, maar de sokken vrij duur. Ach ja, duur is natuurlijk ook maar relatief in Azië. De dinsdag hebben we verder gevuld met een rondje lopen door het centrum van het toeristische Kuta, een Bami Goreng nuttigen en een nieuw paar slippers kopen voor Arjan. Zijn vorige paar, aangeschaft in Australië, waren nog geen maand oud en nu al helemaal ingezakt; slechte kwaliteit volgens Arjan, maar wij weten natuurlijk wel beter.

Woensdag was het weer zover: de wetsuits mochten aan, want we gingen weer eens een dagje surfen! De hele oceaan ligt hier vol met surfboards, want Bali schijnt één van de beste surfspots ter wereld te zijn. Na anderhalf uur peddelen en push-ups, werden de strandhandoeken gespreid en ben ik de stad ingerend voor een doggybag met banana pancakes; voor 80 cent kun je ze ook niet laten liggen! Laat in de middag gingen we weer op huus an en aangezien ik op blote voeten liep, werd de vocabulaire van Balinese verkopers uitgebreid met ‘yes, thongs?’. Een leuke uitbreiding op ‘yes, transport?’, ‘massage?’ en ‘mushrooms?’. Hoewel we op tijd naar bed gingen werd de nacht toch nog opgevrolijkt toen we werden wakker geschreeuwd met: ‘What the #@$% are you doing?’. Onze Engelse dormgenoot wist het zelf echter ook niet helemaal, hoewel hij toch echt over het bedeinde van mijn Nederlandse buurslaapster zat heen te pissen. Dankjewel, weer een ervaring rijker!

De volgende dag werd opnieuw aan surfen besteed, hoewel de zon niet scheen en de golven heel matig waren. Een groot gedeelte van de dag hebben we daarom op het strand doorgebracht met twee Balinezen, die Arjan had leren kennen toen hij de dag ervoor zijn surfboard op de neus van één van hen had geparkeerd. Tegen het middaguur sprong Arjan achterop het scootertje om naar hun favoriete afhaal-Balinees te gaan voor uiteraard een Bami Goreng! ‘s Avonds was het tijd voor een stapavondje en hoewel heel Kuta vol vette clubs zit, is de clubkeuze voor backpackers niet heel moeilijk: Skygarden. Een club bestaande uit vijf verdiepingen, maar belangrijker nog: van 21:00 tot 22:00 gratis voedsel en alcohol. Een fantastisch fenoneem waar door ons drankbaar gebruik van is gemaakt. De terugweg toch maar de taxi genomen en na letterlijk een kwartier onderhandelen kreeg Arjan het voor elkaar om in plaats van 30.000 Rupiah slechts 20.000 Rupiah te betalen: weer een euro bespaard!

Aangezien we weer als popsterren gefeest hadden, werd de vrijdagochtend bestempeld tot nationale maf- en internetdag. Toen we de luie lichamen toch eindelijk uit bed kregen, hebben we in de stad twee scootertjes gehuurd: inclusief verzekering 3,33 euro per dag. Een weekje werd zelfs nog in acht dagen getoverd toen meneer 13 t/m 20 juli opschreef in zijn ‘administratie’, heuul goed! Eenmaal opgestapt reden we een uurtje later langs fel groene velden om een kijkje te nemen bij één of andere tempel. Nadat we gezegend waren door middel van een plens water, een fraai bloemetje achter ons oor en zeven rijstkorrels op ons voorhoofd (waarvan zes voor Arjan en één voor mij) mochten we een trappetje van twaalf treden oplopen. Enigszins een anti-climax, maar wel geschikt voor een aantal kiekjes. Aangezien we toch cultureel bezig waren hebben we ook maar een Kecak Fire Dance meegepakt en op de terugweg onze derde pizza in Bali genuttigd, volledig bereid in open keuken en dat voor twee euro per stuk.

Hoewel het verkeer in Bali bij aankomst nog als chaos werd omschreven, lijkt het nu eerder een grote kartbaan. Deze baan is echter wat groter dan in Texel en al snel was ik Arjan in het donker kwijt. Mijn bordleeskwaliteiten laten me al jaren in de steek, maar gelukkig wist ik de weg naar Kuta, met behulp van een dozijn Balinezen toch terug te vinden. ‘Vergeet de verkeersregels en volg je gezond verstand’ was de tip van onze Nederlandse hosteleigenaar. De politieagent was het hier echter niet mee eens toen ik een eenrichtingsweg uit kwam scheuren. Voor ik het wist was mijn sleutel uit de scooter getrokken en werd ik naar het politiebusje toegewezen. Gelukkig had onze hosteleigenaar ons ook verteld dat de politie hier corrupt is en dat ze met vijf euro ook om te kopen zijn. Arjan had al een uur op mij zitten wachten en was dan ook vrij opgelucht om me weer te zien verschijnen; toch maar eens afspreken hoe we dat de volgende keer oplossen.

We liggen inmiddels weer veilig en wel in onze mand, de komende dagen gaan we heel Bali verkennen!

9 reacties op “Kartbaan – dag 157”

  1. Van Wout-Jan:

    Wederom genoten van jullie avonturen.
    Was enkel om een ding verbaasd. Ik was namelijk in de veronderstelling dat Rob al enige ervaring met pissebedden had.

    Groeten uit het regenachtige Nederland.

    Geplaatst op 14. jul, 2012 om 07:38 #
    • Van Rob:

      Potverdikkeme, dat is waar ook! Ik kan je wel vertellen dat wanneer je buurvrouw word natgespetterd vele malen amusanter is dan wanneer jezelf de dupe bent!

      Geplaatst op 14. jul, 2012 om 12:53 #
  2. Van Niels:

    Boys,

    Wat een top verhaal weer zeg, jullie weten me nog steeds te boeien om alles te lezen.. Ik lees ze altijd voordat ik naar het werk ga, maar dan heb ik geen tijd meer om te reageren ;p anyway, geniet van de laatste weken! Take care bosses!

    Niels

    Geplaatst op 14. jul, 2012 om 08:06 #
    • Van Rob:

      Echt leuk om te horen, man! :) En gaan we zeker doen, adios!

      Geplaatst op 14. jul, 2012 om 13:42 #
    • Van Arjan:

      Thnx Niels! Gewoon lekker op het werk lezen; toch zomervakantie haha!

      Geplaatst op 18. jul, 2012 om 13:41 #
  3. Van Jasper:

    Lekker bezig gassies! Heel herkenbaar allemaal ;) Opgemerkt dat de verhouding normale vrouwen: dames van lichte zeden in de Skygarden behoorlijk naar recht uitslaat naarmate de avond vordert..? ;)

    Geplaatst op 14. jul, 2012 om 12:24 #
    • Van Arjan:

      Hmm, is dit een advies om wat langer te blijven? Valt wel zwaar hoor na een uurtje cocktails atten tussen 9 en 10!

      Geplaatst op 18. jul, 2012 om 13:43 #
  4. Van Christian:

    “De terugweg toch maar de taxi genomen en na letterlijk een kwartier onderhandelen kreeg Arjan het voor elkaar om in plaats van 30.000 Rupiah slechts 20.000 Rupiah te betalen: weer een euro bespaard!“

    Dat doet me ergens aan denken Arie! Goed bezig hahah

    Geplaatst op 18. jul, 2012 om 10:28 #
    • Van Arjan:

      I want 10 tequila for 5 euro! Hahaha

      Geplaatst op 18. jul, 2012 om 13:43 #