mrt 22

Haast – dag 44

door in Nieuw-Zeeland

Bekeuringen krijgen is niet zo moeilijk, maar ze betalen is een stuk lastiger. Rob had zondag al geprobeerd om zijn snelheidsboete te betalen, maar de bank, die dergelijke boetes int, was dicht. Als trotse bezitters van twee boetes liepen we maandagochtend vol zelfvertrouwen dezelfde bank in. De parkeerboete was echter afgegeven door een andere instantie, dus moest deze iets verderop betaald worden. Gelukkig werd dit snel geregeld en konden we ons concentreren op een echte activiteit: het eten van een Fergburger, een enorme hamburger en een ‘must eat’ voor toeristen in Queenstown. Met een aiolismaak in de mond en een half Nieuw-Zeelands rund in de maag gingen we ‘s avonds stappen. Maandagavond bleek niet dé partynight in Queenstown, maar het bier smaakte prima na zeven dagen afwezigheid.

Een korte nacht in combinatie met gratis internettoegang zorgden voor een verlaat vertrek vanuit Queenstown. Rond het middaguur kwamen we aan in Arrowtown, een cowboydorp met ouderwetse gevels en rode telefooncellen. Vervolgens wilden we doorrijden naar Wanaka, maar op verzoek van Rob zijn we even gestopt bij de Karawau bungy. Het daarop volgende uur kan Rob vast beter beschrijven dan ik.

“Daar sta je dan, op een brug met een touw aan je benen en 43 meter boven het water. Hier kijk ik al jaren naar uit. Trillende beentjes en twijfel had ik mij ingebeeld, maar nu lijkt het opeens allemaal niet meer zo spannend. Na wat gebabbel met de instructeurs en toegejuigd worden door een peloton Chinezen, kwam de ‘three, two, one… Jump!’ Een elegante duik later bungelde ik een half minuutje op en neer en werd ik in een bootje gedropt. Een super leuke ervaring, maar helaas nul adrenaline. Een dubbel gevoel, want het opbellen naar een hostel voor een reservering vind ik nog steeds spannender. Wellicht de volgende keer in Zuid-Afrika, waar de hoogste bungy in de wereld zou moeten zijn.”

Een bergachtig ritje bracht ons even later in Wanaka, waar we met onze bakkes in de zon aan het meer zijn gaan liggen. De enige verplichting van de dag was dat we voor 8 uur in Haast waren. In eerste instantie hadden we haast geen haast en waren we amper gehaast, maar even later was haastige spoed, oftewel flinke haast, benodigd en hebben we ons naar Haast gehaast. Iets te laat kwamen we aan, maar de receptiemeneer was nog aanwezig en even later hadden we een dorm, die we met één Engelse wielrenner moesten delen. Deze gozer fietste voor het goede doel in twee weken vanuit het meest zuiderlijke naar het meest noordelijke punt van Nieuw-Zeeland. Na een spannende pot zeeslag, waarin de vloot van Rob als eerste volledig was gekapseisd, gingen we richting horizontale uitrustplaats.

Gisteren stond de beklimming van de Fox Glacier op het programma. Samen met twee guides, een aantal normale lui en een sip Chinees stelletje gingen we op pad. We hadden wel eens eerder opgemerkt dat Chinezen bij elke scheet een foto schieten, maar deze man en vrouw konden we al snel in het hokje ‘extreme Chinezen’ stoppen. Een uurtje en 300 foto’s verder kwamen we aan bij een gat in het ijs, waar onze satésnoeperts graag samen mee op de foto wilden. Drie keer raden wie de eer kreeg om de foto te nemen. Ik had me al bedacht dat het slim was om een paar foto’s te maken, want anders kreeg ik gegarandeerd ‘another one’ te horen. Vier moest genoeg zijn, dacht ik, maar de kroepoekfrituurders bleven gewoon staan. Het sarcasme in mijn ‘another six?’ kwam blijkbaar niet bepaald over, want een volmondig ‘yes’ had niemand verwacht. Zes keer op vol tempo het fotoknopje indrukken, bracht het totale aantal (nagenoeg dezelfde) foto’s op tien. Graag gedaan!

De gletsjer zelf was behoorlijk gaaf om te zien. Eén grote ijsmassa, die als gevolg van weersinvloeden dagelijks meters kan opschuiven. De toelichting van de guides maakte alles nog net wat levendiger. Als gletsjerguide maak je blijkbaar ook genoeg mee. Tryggvi, één van onze guides, vertelde dat hij meer dan eens armen en benen had gevonden van soldaten uit de Tweede Wereldoorlog. Daarnaast had hij een keer een camera gevonden, waarmee de laatste foto zes jaar daarvoor was geschoten. Op basis van een foto van het paspoort van de eigenaar, die er toevallig op stond, had hij de camera teruggestuurd. We hebben de actieve dag afgesloten met een bord penne, een wandeling langs Lake Matheson en een uurtje bubbelen in het bubbelbad. Goedenacht!

8 reacties op “Haast – dag 44”

  1. Van Pappa:

    Lekker de dag beginnen. Zeer mooie pica’s mannen. Die laatste is zeker door die Chinees geschoten. Perfecte timing.

    Geplaatst op 22. mrt, 2012 om 08:18 #
    • Van Rob:

      Waarschijnlijk wel ja. Had zo’n foto/videopakket erbij gekocht, maar naar verwachting worden daar gewoon Chinezen voor ingehuurd. Die gasten kunnen meer foto’s per seconde schieten dan het aantal frames per seconde in een video!

      Hou je taai pappa Heinrich.

      Geplaatst op 26. mrt, 2012 om 01:00 #
  2. Van Remco:

    Je zou haast zeggen dat het geen vakantie meer is met al dat gehaast. Doe maar rustig aan, anders zijn jullie straks het haastje!

    Geplaatst op 22. mrt, 2012 om 15:12 #
    • Van Arjan:

      Haha die hadden we er ook nog in kunnen verwerken! Maar idd, we moeten snel weer wat rustiger aan gaan doen, straks worden we nog moe.

      Geplaatst op 22. mrt, 2012 om 23:26 #
  3. Van Niels Zandsteeg:

    Mooi verhaal weer! Netjes Rob, we kunnen weer wat afstrepen ;) Wat wordt de volgende!?

    Geplaatst op 22. mrt, 2012 om 15:37 #
    • Van Rob:

      Inderdaad, ja! Het lijkt me nu wel eens tijd voor Tim om een item van de lijst te doen. Ik ken er nog wel eentje waar wax benodigd is. Ik zie de foto’s wel in de Pub op Facebook verschijnen ;)

      Geplaatst op 26. mrt, 2012 om 01:20 #
  4. Van Marcel van den Top:

    Succes met de volgende hostelreservering Rob!

    Mzzls

    Geplaatst op 25. mrt, 2012 om 00:18 #
    • Van Rob:

      Haha, bedankt. Ieder zijn eigen angsten, hè ;)

      Geplaatst op 26. mrt, 2012 om 01:21 #