mei 27

Drankje erbij? – dag 110

door in Australië

De zoete geur van een flinke toeter, die om 9 uur in de ochtend door één van onze hostelgenootjes tot as werd verbrand, leidde de maandag in. Hoog tijd om de pannenkoekenverslaving, die wij na ons vertrek uit Coffee Palace hebben moeten opgeven, weer op te bouwen. Dit keer alleen geen grote, dunne deeglappen; deze pannenkoekjes doen een beetje denken aan de propper van het hostel uit Port Macquarie: klein, dik en lelijk, maar een prima innerlijk. Eenmaal verzadigd, besloten we, samen met onze nieuwe Engelse, Franse en Duitse matties, de bekende wandeling naar het Cape Byron Lighthouse te maken. Na het doen van vrolijke, verwaande, lieflachende, vreemde en stoerkijkende poses voor alle foto’s, gemaakt met zes verschillende camera’s, was het alweer voedertijd. Rob en ik werden benoemd tot grote kookbazen en de keuze voor het gerecht lag dan ook in onze handen. Aangezien de andere eters ook wel van ‘spicy’ hielden, besloten we voor een fijne Thaise curry te gaan. De gezichten na de eerste hap konden niet verploemen dat het gerecht toch wat pittiger was dan dat de meesten hadden verwacht. Eén voordeel: de goon, die bij het gerecht geserveerd werd, viel zowaar in de smaak. Drankspelletjes vulden de avond, die werd afgesloten in de Cheeky Monkey’s, de backpackerskroeg van Byron.

Dinsdag, de gehele dag zon, boven de 20 graden en geen verplichtingen; naar het strand met onze kadavers dus! Dankzij de bandjesuitdelers op het strand namen wij kennis van de Five Dollar ‘all you can eat’ Pizzanight. Om zeven uur zaten wij dan ook helemaal klaar en niet veel later werden de eerste volle pizzadozen onze kant op geschoven. Of we er wat drinken bij willen? Neeeuu, niet nodig. Of we nog een pizza willen? Heeeuul best. Het concept, waarbij je de pizza’s goedkoop aanbiedt, om vervolgens winst te maken op de drankjes, zal in de meeste plaatsen goed werken. De eigenaar van deze tent had er alleen niet over nagedacht dat Byron Bay voor 90% vol zit met backpackers, die niet zoveel geld te besteden hebben. Een slechte avond voor hem, een propvolle buik voor ons.

Om de stranddag wat actiever in te vullen, hebben we woensdag, samen met de andere gasten, een bal gekocht. Lekker een middagje voetballen op het strand leek zo mooi, maar de beachball was blijkbaar niet bestemd voor gebruik; na nog geen uurtje hooghouden was de binnenbal de buitenbal geworden. Waarschijnlijk waren we niet de eerste die met een kapotte bal terug naar de shop gingen, want de eigenaar wilde maar al te graag een nieuwe bal meegeven. Na twee dagen slecht weer was het zaterdag tijd om bal numero twee uit te gaan testen. Dit keer geen hooghouden met onze hostelvrienden, maar lummelen met een nog niet zo gehoorzame jonge hond. Een waardeloze bal in combinatie met hondentanden: het kon ook niet goed gaan. Gelukkig stond de eigenaar erop geld te geven, zodat we een nieuwe bal konden kopen. Een bal numero drie zou er echter nooit komen; weer wat geld verdiend! Wij blijken overigens niet de enige backpackers te zijn, die op de gekste manier geld proberen te besparen. Zo hebben twee meisjes het monopoly kaartspel nagemaakt met goonboxen. Kost wat energie, maar dan heb je ook wat!

Naast al het gechill zijn we sindskort ook bezig met wat serieuze materie: wiskunde! Om enigszins kans tot slagen te hebben op de universiteit, wordt een bepaald wiskundeniveau verwacht. Rob heeft toch zeker de wiskundeskills van een Havo 3 leerling en ik kom niet veel verder dan de tafel van zeven, die zo nu en dan nog getraind wordt tijdens het kingsen. Aan de algebra, machtsfuncties en logaritmen dus! Deze tijdsinvulling is onze hostelgenoten ook niet onopgemerkt gebleven, want pas werden we uitgemaakt voor ‘mathemathics geeks’. Het moet niet gekker worden.

Vandaag is ons laatste dagje in het hostel. Morgen stappen we om twee uur de bus in voor een anderhalf uur durende rit richting Surfers Paradise!

PS. Eén dagje te laat, want Rob lag na een drukke dag poolen en films kijken al om twaalf uur te tukken.

Reacties zijn gesloten.